ابراهیم حاتمی‌كیا كه در نشست نقد و بررسی «به نام پدر»‌ در سینمای رسانه‌ها‌ حضور پیدا كرده بود گفت: آخرین بار برای ارتفاع پست در چنین نشستی حضور پیدا كردم و خوشحالم که امروز با «به نام پدر» اولین نمایش این فیلم و حضورم را با اهل قلم دارم.

به گزارش ایسنا، اولین سوال مورد بحث در این جلسه موضوع نمایش«به رنگ ارغوان» بود كه حاتمی‌كیا گفت: همه ما ایرانی هستیم، بگذاریم این بحث در لایه‌ها‌یی كه هست باقی بماند. 365 روز صبر كردم و نمی‌دانم صبرم تا كی طول خواهد كشید؟! امیدوارم كسانی كه با نمایش این فیلم مرتیط هستند حداقل 365 ثانیه به این فیلم فكر كنند تا شاید اتفاقی برای آن بیفتد.

وی اظهار امیدواری كرد که به دور از بحث‌ها‌ی جنجالی به عنوان نماینده گروه فیلم‌سازی پیش عوامل این فیلم شرمنده نباشد. وی افزود: بهتر است صحبتی نكنم، تا شرایط از اینكه هست عمیق‌تر نشود.

حاتمی كیا در پاسخ به سوالی مبنی بر اینكه جنگ از دیدگاه شما هنوز تمام نشده است، گفت: هم اكنون در سال 84 هستیم، 18،17 سال است كه جنگ تمام شده ولی یك نگاه به این گربه (نقشه ایران) بیندازید، متوجه می‌شوید سایه این مساله هنوز هست، برای ما بحث هسته‌ای مطرح است و... ظاهرا مساله جنگ سایه اش را از این كشور برنمی دارد و به نظرم این موضوع همچنان تازگی دارد كه درباره آن حرف زده شود.

ابراهیم حاتمی‌كیا در پاسخ به اینكه «به نام پدر» سه گانه شما بعد از موج مرده و آژانس شیشه‌ای است، گفت: من دغدغه‌ ساخت سه گانه ندارم و نداشته ام اگر احساسی می‌كنم، نسبت به آن حرف خود رامتعهد می‌دانم. من با این ذهنیت نگاه می‌كنم درعین حال كه نگاه اهل قلم نیز برای من مهم است.

ابراهیم حاتمی‌كیا در پاسخ به استفاده تلفن همراه و بحث تبلیغات یك شركت گفت: این فاصله‌گذاری از قصد اتفاق افتاده است كه نشان بدهیم ارتباط این خانواده با هم قطع است و به وسیله این تلفن مرتبط هستند.سرمایه‌گذار این كار هم مشخص است.

پرویز پرستویی نیز در پاسخ به سوال مبنی بر ارتباط و شباهت این نقش با شخصیتهای آژانس شیشه‌ای و موج مرده، گفت: همانطور كه آقای حاتمی‌كیا گفتند چندگانه هیچ فرقی نمی‌كند، من تصورم این است كه «به نام پدر» بی‌ارتباط با فیلمهای قبلی نیست و شباهتهایی با آدمهای قبلی دارد و من هیچ اشكالی نمی‌بینم.

به زعم برخی تاریخ مصرف جنگ تمام شده است اما از آنجای كه آدمهای جنگ برای من كهنه نشده است به سهم خودم هرجایی كه احساس كنم در راستا و حرف آن عزیزان هستم انجام وظیفه‌ می‌كنم. شاید جنگ را بتوانم فراموش كنم اما بازمانده‌های جنگ برای من قابل احترام هستند و فراموش نشدنی.

حاتمی‌كیا درباره این نظركه جنگ را در «به نام پدر» بیشتر تراژدی دیده است تا حماسه می‌گوید: تصمیمی كه یك نسل می‌گیرد و نسل دیگری درگیر آن می‌شود. این می‌تواند همیشه تكرار شود.

اگر تجربه‌ای كه الان داریم را پیش از جنگ داشتیم، قطعا برخوردمان با جنگ فرق می‌كرد، من در این فیلم قصد بازآفرینی داشتم و به شرایط بعد از جنگ و وجوه منفی آن را مطرح كردم.

وی در ادامه تصریح كرد: روزانه 2 نفر بر روی مین می‌روند و این موضوع تاسف برانگیز است، شاید بتوانم بگویم این فیلم از یك تصویری كه دیدم آغاز شد، برای كار مستندی به همراه آقای رضایی‌راد به مناطق جنوب رفته بودیم كه با خانم جوانی در مكانی برخورد كردیم كه برای گرفتن پا مصنوعی آمده بود چون دو پایش قطع شده بود. فضای آن محل كاملا مردانه بود و آن فریم در آن لحظه گسترش پیدا كرد تا «به نام پدر» شكل گرفت.

حاتمی‌كیا در ادامه این نشست در پاسخ به سوالی كه در این فیلم شما نسل جنگ را بدهكار نسل جدید كرده‌اید گفت: طبیعتا همیشه نسل قدیم نسبت به نسل قبل بدهکاری داشته است به هر حال جنگ ما در مقطعی مطرح شد كه در آن این نسل هم مطرح است و تبعات این موضوع همچنان زنده است.

اگر فیلم بخواهد در همین لایه باقی بماند من بی‌راهه رفته‌ام ولی اگر یك مقدار اطرافمان را نگاه كنیم و شرایطی كه داریم، و شاید برای خودم كه جزء افرادی بودم كه به این جنگ رفتم، اگر شرایط جدید با تجربه گذشته آمیخته شود خوب است. اما بعضی وقتها لحنی كه در برخی دولتمردان هست،اینگونه نیست و گریبان مردم و نسل جدید را ممكن است بگیرد. این لایه توسط اهل قلم باید باز شود تا اینکه بنده بخواهم ترجمه كنم.

حاتمی‌كیا درباره ی ضرورت طرح این موضوع در ادامه تصریح كرد: افرادی چون من كه پرچم مشخصی داریم بارها در محافل مختلف كه با این نسل روبرو می‌شویم، ازما درباره جنگ سوال شده است، طبیعتا من می‌خواهم جواب بدهم. خوشبختانه فیلم‌سازان و طیف‌سازی مختلفی در سینمای ایران هستند كه می‌توانند موضوعات مختلفی را مطرح كنند من نیز درباره این موضوع صحبت می‌كنم و معتقدم این فیلم سینمای جنگ نیست، سینمای اجتماعی است كه در دل آن بحث جنگ نیز مطرح است و وقتی آن را درگیومه قرار می‌دهند وضعیت فرق می‌كند.

وی تاكید كرد: من دوست دارم اگر فیلمی از جنگ می‌سازم مجبور نشوم از كسی اجازه بگیرم.